Het rusthuis van de toekomst is onzichtbaar

Vergeet het beeld dat ouderen in de toekomst vooral aan apps en ingewikkelde toestellen hangen. Het rusthuis van de toekomst gaat vooral over zorg die onzichtbaar in onze samenleving is genesteld. Na de zorgfabriek, de zoektocht naar de menselijke schaal.

Een plein, wat gebouwen er omheen, een vijver met waterlelies. Daar wandelt Maria. Ze geniet van de laatste zonnestralen en van de fijne middag die ze doorbracht bij haar overbuurvrouw. Maria kijkt op de grote klok boven de apotheek. Over tien minuten komt de verpleegster langs voor haar bad. Zo kan ze fris gewassen aanschuiven voor het avondeten in het restaurant. Misschien kan ze straks nog aanschuiven bij de quiz. Dat is goed voor haar hersenen, zegt haar buurvrouw.

Dit is het rusthuis van de toekomst. Gaat dat dan niet over technologie en gadgets? Natuurlijk wel. Woonzorgcentra experimenteren volop met tablets voor het personeel, met domotica en met medicatie die in verdeelcentra wordt gedoseerd. In onze tocht langs de Vlaamse rusthuizen zagen we fancy kamers met verstelbare wanden, technische snufjes aan of rond het bed en hier en daar ook designmeubilair.

Maar eigenlijk gaat het daar niet om. Het oude model van steeds meer bedden in steeds grotere instellingen is uitgeleefd. Het botst tegen financiële limieten. En belangrijker misschien: het is niet meer wat mensen willen. Wie zorg nodig heeft, wordt vandaag weggestopt in zorgfabrieken, die draaien rond efficiëntiedenken. Een beeld waar velen, zeker als de jaren beginnen te tellen, van gruwen. Uit studies blijkt dat de schrik voor de oude dag, voor vereenzaming en voor het woonzorgcentrum de grootste reden is voor zelfdoding bij ouderen.

Lees verder op Tijd.be >